Fitore Vitija, nënë 26-vjeçare, këtë muaj ishte në pritje për të lindur fëmijën e saj të dytë. Në natën e lindjes ishte në Repartin e Gjinekologjisë së Qendrën Klinike Universitare të Kosovës (QKUK) dhe tregon se ishte shumë e shqetësuar atë natë. Ajo që e bëri atë të ndihej edhe më keq, kishin qenë edhe rastet që i kishte parë e dëgjuar aty.

Në një hulumtim të Qendrës Kosovare për Studime Gjinore “Si votojnë gratë në Kosovë”, thuhet se përfshirja më e madhe e gruas në jetën politike mund të ketë ndikim edhe në sjelljen e saj si votuese, pasi ajo nuk do ta shihte votimin më shumë si një çështje të baballarëve, bashkëshortëve dhe vëllezërve, por pjesë të rëndësishme të rolit të saj si grua.

“Të rinjtë po e kryejnë shkollën, po e kryejnë edhe masterin pas fakultetit dhe ende po vazhdojnë dhe po kërkojnë punë. Mendoj që pasi ta mbarojmë fakultetin të kemi një punë, atë që ne të gjithë ëndërrojmë sidomos për femra, t’ju krijohet një hapësirë më shumë, sidomos në vendimmarrje”, thotë ajo.

“Nuk e di për vendet e tjera, por në Prishtinë unë ndihem e sigurt në çfarëdo kohe që dal. Ndodh shpeshherë që ndalen makina të ndryshme, por asnjëherë nuk mendoj deri te trafikimi, zakonisht ata janë të rinj që ngacmojnë vajzat në rrugë, e jo trafikantë”, thotë Krasniqi.

“Kam qenë në polici dy herë, e tëra e mavijosur dhe e gjakosur, kam ikë natën prej shtëpisë dhe zvarrë kam shkuar deri në stacionin policor. Policia janë ardhë edhe e kanë marrë burrin tim por pasi që ai ka shoqëri shumë të gjerë, pas dy-tri orësh e kanë liruar dhe ka filluar të më rrahë sërish. Kur edhe policia nuk kanë qenë në gjendje të më mbrojnë dhe të më sigurojnë ndonjë vend, por më kanë lënë në dhunë, unë nuk di më se ku të shkoj apo çfarë të bëj”, thotë ajo.

“Vendi i gropimit ishte në kodër të lartë e traktorët nuk kishin mundësi të ngjiteshin lartë. Mirëpo bartja me traktor ka qenë nga Strezoci në Kamenicë, nga aty me kamiona është bërë bartja në Kralevë, ku edhe është bërë përpunimi i saj”, rrëfen ai.

“Niveli i papunësisë në Lipjan…katastrofë. Nëse unë personalisht nuk e kisha pas vëllaun në Gjermani që të më ndihmojë financiarisht nuk kisha mund me dal as deri në qytet. Kështu që zgjidhja ime e vetme, me pa dëshirë, është se do të largohem nga vendi më së largu deri në muajin e ardhshëm”, thotë Rexhepi.

“Të afërmit e mi më kanë thënë se po bëj gjënë e duhur që po shkurorëzohem. Nuk isha unë ai që fillova procedurat e shkurorëzimit, por ish-gruaja. Martesa ka obligimet e veta dhe të gjithë që e njihnin i kanë thënë asaj që si grua dhe nënë e dy fëmijëve është dashur që të sakrifikojë më shumë për ta mbajtur familjen”, thekson ai.

Kokëçarjet e UP-së: Numër i madh studentësh, numër i vogël objektesh

Prej fesë islame unë e kam krijuar një identitet timin: edhe nëse nuk besoj, nuk do të thotë se unë sot nuk i bëj ato gjërat e mira që m’i ka mësuar feja”, pohon ai.

“Tanimë gjithçka është gati për trajnimin e 150 punëtorëve të pranuar deri më tani, kurse raporti mes femrave dhe meshkujve është 90% me 10%. Trajnimet do të fillojnë më 13 të këtij muaji dhe do të zgjasin deri në tre muaj”, thotë Ibrahimi.

“Paraja mund të keqpërdoret, nuk ka staf të mjaftueshëm dhe qendra vetëdijësuese dhe rehabilituese mjaftushëm që t’i bëjë ballë numrit të të trajtuarve”.